Сваркі ды звадкі...

Сваркі ды звадкі
                     псуюць нам жыцьцё,
Як надакучыла
                    гэта усё…
Ранкам туманным
                     сяду ў цягнік:
Дзе ты,
          загадкавы той мацярык?
Станцыя Радасьці,
                     Шчасьця,
                               Каханьня —
Бедаў і гора
                    няма там нізваньня.
Льецца зь нябёсаў там
                     дзіўны струмень,
Божае ласкі
           чароўны  прамень.
Хадою павольнай
                      пайду па расе,
Спынюся
          ў нейтральнай якойсь паласе,
Зірну я спаволі назад,
                     скуль прыйшоў —
Там строгія постаці
                      ўмерлых  дзядоў.
Са скрухай, дакорам
                      іх вочы глядзяць,
Што ўнукі
           ня   ўмеюць жыцьцё шанаваць…
…Сваркі ды звадкі
                      псуюць  нам жыцьцё,
Як надакучыла
                      гэта усё.
Ранкам туманным
                     сяду ў цягнік:
Дзе ты,
         загадкавы той мацярык?
Станцыя Радасьці,
                     Шчасьця,
                               Каханьня —
Бедаў і гора
            няма  там нізваньня…



Юрась Півуноў